دانلود رو ضه حضرت  علي اكبرعليه السلام با صداي مرحوم كافي
دانلود در ادامه مطلب
يا حق امام حسن مجتبي عليه السلام پشت وپناه تون

دانلود رو ضه حضرت  علي اصغرعليه السلام با صداي مرحوم كافي
دانلود در ادامه مطلب
يا حق امام حسن مجتبي عليه السلام پشت وپناه تون

مُهر طومار

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است و همراه فایل صوتی "سبك نوحه‌خوانی"" آن تقدیم می‌گردد، تا مداحان اهل بیت و دوستانی كه قصد نوحه‌خوانی در این ایام عزیز را دارند، از آن بهره‌مند شوند.

مُهر طومار

کوفیان! این طفل کوچک، آخرین یار من است

مُهر طومار من است

هم ذبیح کوچک من، هم علمدار من است

مُهر طومار من است

گل فروشم، گل فروشم، گل فروشم، گل فروش

هستی خود را در این میدان گرفتم روی دوش

گرچه لب بسته بود، دریایی از جوش و خروش

سینه ی تنگش پر از سوز دل زار من است

مُهر طومار من است

هم شده نقش زمین در علقمه آب آورم

هم دوتا گردیده با شمشیر فرق اکبرم

هم تلظی می کند مانند ماهی اصغرم

در تلظی های او آه شرربار من است

مُهر طومار من است

اهل کوفه! طفل بی تاب مرا تابش دهید

تا نمرده بر سر دستم شما آبش دهید

یک تسلا بردل بشکسته ی بابش دهید

آخر این ریحانه ی بی آبِ گلزار من است

مُهر طومار من است

گر مسلمانید این لب تشنه مهمان شماست

آیه ای از سوره ی یاسین قرآن شماست

روز محشر خون این کودک به دامان شماست

لحظه های آخر این آخرین یار من است

مُهر طومار من است

کودک بی گناه من

این شعر از كتاب"یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره"  كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است و همراه فایل صوتی "سبك نوحه‌خوانی"" آن تقدیم می‌گردد، تا مداحان اهل بیت و دوستانی كه قصد نوحه‌خوانی در این ایام عزیز را دارند، از آن بهره‌مند شوند.

کودک بی گناه من

مانده به روی دستم این شیرخواره

چه سازم با این گلوی پاره پاره

یا زهرا، یا زهرا، یا زهرا، یا زهرا(2)

به خیمه گه مادرش در سوز و آه است

والله این کودکِ من بی گناه است

یا زهرا، یا زهرا، یا زهرا، یا زهرا(2)

از بس که تشنه لب است این شیرخواره

اشک خود را می مکد در گاهواره

یا زهرا، یا زهرا، یا زهرا، یا زهرا(2)

                                              نوحه های حاج مهدی خرازی

مجاهد شش ماهه

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است و همراه فایل صوتی "سبك نوحه‌خوانی" " آن تقدیم می‌گردد، تا مداحان اهل بیت و دوستانی كه قصد نوحه‌خوانی در این ایام عزیز را دارند، از آن بهره‌مند شوند.

مجاهد شش ماهه

اصغرم – اصغرم – ای کودک جانبازم

ای آخرین سربازم

شیرین زبانم(2)

از تشنه کامی رنگ از رخسارت پریده

مجاهد شش ماهه در جهان که دیده(2)

***

سوزاندی – سوزاندی – آخر قلب پدر را

آتش زدی مادر را

شیرین زبانم(2)

از تشنه کامی رنگ از رخسارت پریده

مجاهد شش ماهه در جهان که دیده(2)

***

آورم – آورم – واللهِ روزِ موعود

قنداقةِ خون آلود

شیرین زبانم(2)

از تشنه کامی رنگ از رخسارت پریده

مجاهد شش ماهه در جهان که دیده(2)

                                                      نوحه های حاج مهدی خرازی

اي ياس چيده

اي ياس چيده، اي گل نقش چمن، علي!                                                قرآن آيه آيه‎ي پامال من، علي

مانند قلب من دهنت پر ز خون شده                                                        خون گلوت گشته روان از دهن، علي

چسبانده خون به هم، دو لبت را ز گفتگو                                                 با چشم خويش حرف برايم بزن، علي

لب تشنه، چشم بسته، نفس مانده در گلو                                            زخم تو گشته با دل من هم سخن، علي

تو مثل لاله‎اي که همه گشته برگ برگ                                                  من مثل شمع سوخته در انجمن، علي

جايي براي بوسه نمانده به قامتت                                                         از بس که زخمت آمده بر زخم تن، علي

ممکن نشد ز روي زمينت کنم بلند                                                        از بس که پاره پاره شده اين بدن، علي

ليلا در انتظار تو چشمش بُوَد به راه                                                        زينب چگونه بي تو رود در وطن، علي

در حيرتم چگونه ز خونت خضاب شد                                                       ماه جمال و زلف شکن در شکن، علي

فرياد من بلند ز اشعار ميثم است                                                          سوزد ز سوز او دل هر مرد و زن، علي

                                                                                                                                                "غلامرضا سازگار"

بي من مرو

(حضرت علي اکبر عليه السلام)

اي مرا آشفته کرده حال تو                                                                                    ديده و جان و دلم دنبال تو

عزم وصل حق تعالي کرده‎اي                                                                                ترک جان يا ترک بابا کرده‎اي

روح من با اين شتاب از تن مرو                                                                               اي تمام عمر من بي من مرو

کم ز هجر خويش قلبم چاک کن                                                                             باز گرد از ديده اشکم پاک کن

راه غم بر قلب تنگم باز شد                                                                                   غربتم با رفتنت آغاز شد

اي دل صد پاره‎ام پيراهنت                                                                                     اشک ثارالله وقف دامنت

مي‎روي اين قوم سنگت مي‎زنند                                                                           گرگ‎هاي کوفه چنگت مي‎زنند

صبر کن بابا تماشايت کنم                                                                                     سِير حسن و قدّ و بالايت کنم

بعدِ عمري حاصل من داغ توست                                                                          جان بابا قاتل من داغ توست

عهد من با دوست عهدي محکم است                                                                  هر چه بينم داغ در اين ره کم است

عهد بستم تا که قربانت کنم                                                                                 غرق خون تقديم جانانت کنم

عهد بستم تا که در راه خدا                                                                                   عضو عضوت را کنند از هم جدا

زخم تو مشکل گشايي مي‎کند                                                                            مرگ از تو دلربايي مي‎کند

من خليل الله، تو اسماعيل من                                                                            داغ تو تسبيح من تهليل من

جسم مجروحت گلستان من است                                                                      فرق خونين تو قرآن من است

خون گلاب و خاک صحرا مُشک توست                                                                 آبروي من دهان خشک توست

زخم ما را خنده بر شمشيرهاست                                                                      چشم ما چشم انتظار تيرهاست

گرچه خشک از تشنگي لب‎هاي توست                                                              رو که جدم مصطفي سقاي توست

ما به راه دوست هستي باختيم                                                                         بعد از آن در قلب دشمن تاختيم

                                                                                                                                              "غلامرضا سازگار"

خواب آب
(حضرت علي اصغر عليه السلام)

شمع سان پروانه‎ها گشتند آب از تشنگي                                                     بر لب دريا ز کف دادند تاب از تشنگي

اي دريغا! اي دريغا! سوختند و سوختند                                                        ماه رويان همچو قرص آفتاب از تشنگي

کودک شش ماهه در دامان مادر بارها                                                           گشت همچون ماهي دريا کباب از تشنگي

ديده‎ي دُردانه‎ي زهرا اگر آيد به هم                                                              لحظه لحظه آب مي‎بيند به خواب از تشنگي

لاله‎هاي داغدار بوستان بوتراب                                                                    سينه بنهادند بر روي تراب از تشنگي

طايري بي بال و پر جان داده زير خارها                                                          بر لبش مانده نواي آب آب از تشنگي

هر چه او را در بيابان مي‎زند زينب صدا                                                         نيست در لعل لبش تاب جواب از تشنگي

تا دهان خشک خود را با گلابي تَر کند                                                          نيست حتي در گِل چشمش گلاب از تشنگي

آفتاب کربلا شد دود در چشم حسين                                                          داشت از بس در وجودش التهاب از تشنگي

آب هم تا حشر، ميثم! از پيمبر شد خجل                                                    بس که ديدند آل پيغمبر عذاب از تشنگي

                                                                                                                                             "غلامرضا سازگار"

ذكر شهادت حضرت على اصغر علیه السلام

شد چو خرگاه امامت چون صدف‏

خالى از درهاى دریاى شرف‏

شاه دین را گوهرى بهر نثار

جز درّ غلطان نماند اندر كنار

شیرخواره شیر غاب پر دلى

نعت او عبدالله و نامش على

در طفولیت مسیح عهد عشق‏

انّى عبدالله گو در مهد عشق‏

بهر تلقین شهادت تشنه كام

از دم روح القدس در بطن مام

ماهى بحر لدنى در شرف

ناوك نمرود امت را هدف‏

داده یادش مام عصمت جاى شیر

در ازل خون خوردن از پستان تیر

كودكى در عهد مهد استاد عشق‏

داده پیران كهن را یاد عشق‏

طفل خرد اما به معنى بس سترك

كز بلندى خرد بنماید بزرگ‏

خود كبیر است ار چه بنماید صغیر

در میان سبعه سیاره تیر

عشق را چون نوبت طغیان رسید

شد سوى خیمه روان شاه شهید

دید اصغر خفته در حجر رباب

چون هلالى در كنار آفتاب‏

چهره كودك چو دردى برگ بید

شیر در پستان مادر ناپدید

با زبان حال آن طفل صغیر

گفت باشه كى امیر شیر گیر

جمله را دادى شراب از جام عشق

جز مرا كم تر نشد زان كام عشق‏

طفل اشكى در كنار، افتاده‏ام‏

مفكن از چشمم كه مردم زاده‏ام

گرچه وقت جانفشانى دیر شد

مهلتى بایست تا خون شیر شد

زان مئى كاكبر چو رفت از وى ز پا

با سر آمد سوى میدان وفا

جرعه‏اى از جام تیر و دشنه‏ام

در گلویم ریز كه بس تشنه‏ام

تشنه‏ام آبم ز جوى تیر ده‏

كم شكیبم خون به جاى شیر ده

تا نگرید ابر كى خندد چمن

تا ننالد طفل كى نوشد لبن

شه گرفت آن طفل مه اندر كنار

یافت درّى در دل دریا قرار

آرى آرى مه كه شد دورش تمام

در كنار خود بود او را مقام

برد آن مه را به سوى رزمگاه‏

كرد رو با شامیان رو سیاه‏

گفت كاى كافر دلان بد سگال‏

كه به رویم بسته‏اید آب زلال‏

گر شما را من گنهكارم به پیش

طفل را نبود گنه در هیچ كیش‏

آب ناپیدا و كودك ناصبور

شیر از پستان مادر گشته دور

چون سزد كه جان سپارد با كرب

در كنار آب ماهى تشنه لب‏

زین فراتى كه بود مهر بتول‏

جرعه‏یى بخشید بر سبط رسول

شاه در گفتار و كودك گرم خواب

كه ز نوك ناوكش دادند آب

در كمان بنهاد تیرى حرمله

اوفتاد اندر ملایك غلغله‏

رست چون تیر از كمان شوم او

پر زنان بنشست بر حلقوم او

چون درید آن حلق تیر جانگداز

سر ز بازوى یدالله كرد باز

الله الله این‏ چه تیر است و كمان

كس نداده این چنین تیرى نشان‏

تا كمان زه خورده چرخ پیر را

كس ندیده دو نشان یك تیر را

تیر كز بازوى آن سرور گذشت

بر دل مجروح پیغمبر گذشت

نوك تیر و حلق طفلى ناتوان

آسمانا باژگون بادت كمان‏

شه كشید آن تیر و گفت اى داورم

داورى خواه از گروه كافرم‏

نیست این نوباوه پیغمبرت‏

از فصیل ناقه كم‌تر در برت

كز انین(1) او ز بیداد ثمود

برق غیرت زد بر آن قوم عنود

شه به بالا مى‏فشاند آن خون پاك

قطره‌اى زان برنگشتى سوى خاك

پس خطاب آمد به سكان ملاء

كه فرود آئید در دشت بلا

بنگرید آن كودكان شاه عشق‏

كه چه سان آرند بر سر راه عشق‏

بنگرید آن مرغ دست‏آموز عرش

كه چه سان در خون همى غلطد به فرش!

ره كه پیران سر نبردندش به جهد

چون كند طى یك شبه طفلان مهد

این نگارین خون كه دارد بوى طیب‏

تحفه‏اى سوى حبیب است از حبیب‏

در ربائید این نگار پاك را

پرده گلنارى كنید افلاك را

كآید اینك مهر پرور ماه ما

یك دم دیگر به مهمانگاه ما

در ربائید این گهر‏هاى ثمین

كه نیاید دانه‏اى زان بر زمین

باز داریدش نهان در گنج بار

كز حبیب ماست ما را یادگار

قطره‏اى زین خون اگر ریزد به خاك

گردد عالم گیر طوفان هلاك‏

تیر خورده شاهباز دست شاه

كرد بر روى شه آسیمه(2) نگاه

غنچه لب بر تبسم باز كرد

در كنار باب خواب ناز كرد

ره چه گویم من كه آن طفل شهید

اندران آئینه روشن چه دید

وان گشودن لب به لبخند آن چه بود

وان نثار شكر و قند از چه بود

رمز كنت كنز بودش سر به سر

زیر آن لبخند شیرین مستتر

رمز خلق آدم و حوا ز گل

وان سجود قدسیان پاك دل‏

رمز بعث انبیاى پر شكیب

وان صبورى بر بلایاى حبیب‏

رمزهاى نامه عهد الست‏

كه شهید عشق با محبوب بست‏

پس ندا آمد بدو كاى شهریار

این رضیع(3) خویش را بر ما گذار

تا دهیمش شیر از پستان حور

خوش بخوابانیمش اندر مهد نور

پس شه آن در ثمین در خاك كرد

خاك غم بر تارك افلاك كرد

آرى آرى عاشقان روى دوست

این چنین قربانى آرد سوى دوست

عشق را مادر ز زاد اِستروَنست

عاشقان را قاف وحدت مسكن است‏

اندر آن كشور كه جاى دلبر است‏

نه حدیث اكبر و نه اصغر است‏

پی‌نوشت‌ها:
1- ظرف سفالی

2- مضطرب

3- طفل شیرخوار

"دیوان آتشكده، نیرّ تبریزى"‏

پاسخ امام حسین علیه السلام به نامه معاویه در مورد تقاضاى بیعت با یزید

پاسخ امام حسین علیه السلام
رؤوس مهم جوابیه امام علیه السلام

یزید در دوران خلافتش مرتكب سه جنایت بزرگ شد

و انی لا اعلم لها فتنة اعظم من امارتك علیها. مـعـاویـه، طى نـامـه‌اى به عمرو بن سعید حاكم مدینه، از او خواست كه از حسین علیه السلام، ابن عـبـاس، عبداللّه بن جعفر و عبداللّه بن زبیر براى ولایت عهدى یزید بیعت بگیرد و چون حاضر به بیعت نشدند، معاویه براى هر یك نامه‌اى جداگانه نوشت، از جمله نامه‌اى هم براى امام حسین علیه السلام نوشت و متذكر شد اخبارى از شما رسیده كه متوقع نبود متن نامه معاویه این است:

اما بعد: فقد انتهت الی منك امور، لم اكن اظنك بها رغبة عنها و ان احق الناس بالوفا لمن اعطى بیعة من كان مثلك فی خطرك و شرفك و منزلتك التی انزلك اللّه فلا تنازع الى قطیعتك واتق اللّه ولا تردن هذه الامة فی فتنة وانظر لنفسك و دینك و امة محمد ولا یستخ فنك الذین لا یوقنون.

امـا بـعد، اخبارى از شما به من رسیده كه خیال نمى‌كردم آنها را از روى میل و رغبت انجام داده باشى و سزاوارترین مردم در میان كسانى كه بیعت كرده و در موقعیت و عظمت و شرافت خدادادى شما باشد، باید به بیعت وفادار بماند، از خدا بترس و مردم را به فتنه نینداز و به خودت و دینت و امت پیامبر صلی الله علیه و آله دقت كن و كسانى كه یقین به آخرت ندارند، شما را سبك نكنند.

پاسخ امام حسین علیه السلام
حـضـرت در جواب، پاسخ كوبنده و رسوا كننده‌اى براى معاویه نوشت و معاویه را مبدا تمام مصایب مـسلمین دانستند و جنایات معاویه و بدعت‌هاى او را متذكر شدند كه به خاطر اهمیت آن، متن نامه و ترجمه آن را مى‌آوریم:

اما بعد: فقد جانی كتابك تذكر فیه انه انتهت الیك عنی امور، لم تكن تظننی بها، رغبة بی عنها، و ان الحسنات لا یهدی لها، ولا یسدد الیها الا اللّه تعالى. و امـا ما ذكرت انه رقی الیك عنی فانما رقاه الملاقون، المشاؤون بالنمیمة، المفرقون بین الجمع، و كـذب الـغـاوون الـمـارقون، ما اردت حربا ولا خلافا، و انی لا خشى اللّه فی ترك ذلك، منك و من حزبك، القاسطین الملحدین حزب الظالم، و اعوان الشیطان الرجیم. الـسـت قاتل حجر، و اصحابه العابدین المخبتین، الذین كانوا یستفظعون البدع و یامرون بالمعروف و یـنـهـون عـن الـمـنـكـر فقتلتهم ظلما و عدوانا، من بعد ما اعطیتهم المواثیق الغلیظة، والعهود المؤكدة، جراة على اللّه واستخفافا بعهده؟

اولـسـت بـقـاتل عمرو بن الحمق الذی اخلقت و ابلت وجهه العبادة، فقتلته من بعد ما اعطیته من العهود ما لو فهمته العصم نزلت من شعف الجبال؟!

اولـسـت الـمـدعـى زیادا فی الاسلام فزعمت انه ابن ابی سفیان و قد قضى رسول اللّه صلی الله علیه و آله ان الولد لـلفراش والعاهر الحجر ثم سلطته على اهل الاسلام، یقتلهم و یقطع ایدیهم و ارجلهم من خلاف، و یصلبهم على جذوع النخل؟!

سبحان اللّه یا معاویة! كانك لست من هذه الامة ولیسوا منك. او لـسـت قاتل الحضرمی الذی كتب الیك فیه زیاد، انه على دین علی كرم اللّه وجهه و دین علی هو دیـن ابـن عـمـه صلی الله علیه و آله الذی اجلسك مجلسك الذی انت فیه، و لولا ذلك كان افضل شرفك و شرف ابائك تجشم الرحلتین رحلة الشتا والصیف، فوضعها اللّه عنكم بنا، منة علیكم؟!

و قلت فیما قلت: لا ترد هذه الامة فی فتنة و انی لا اعلم لها فتنة اعظم من امارتك علیها. و قلت فیما قلت انظر لنفسك و لدینك و لامة محمد و انی واللّه ما اعرف افضل من جهادك فان افعل فانه قربة الى ربی و ان لم افعله فاستغفر اللّه لدینی، و اساله التوفیق لما یحب و یرضى. و قلت فیما قلت: متى تكدنی، اكدك، فكدنی یا معاویة! فیما بدالك، فلعمری قدیما یكاد الصالحون، و انی لارجو ان لا تضر الا نفسك، ولا تمحق الا عملك، فكدنی ما بدالك واتق اللّه یا معاویة! واعلم ان للّه كتابا لا یغادر صغیرة ولا كبیرة الا احصاها. واعـلـم ان اللّه لیس بناس لك قتلك بالظنه، و اخذك بالتهمة، و امارتك صبیا یشرب الشراب و یلعب بالكلاب ما اراك الا و قد ابقت نفسك، و اهلكت دینك واضعت الرعیة، والسلام. (1) اما بعد، نامه تو به من رسید و یادآور شدى كه امورى از من به تو رسیده كه به گمان تو، سزاوار من نبوده است، همانا براى رسیدن به خوبی‌ها و توفیق، جز پروردگار عالم، كسى وجود ندارد. و امـا آنـچـه از من به تو رسیده، سخن افراد چاپلوس و سخن چین است كه تفرقه‌انداز و دروغگویان گـمراه هستند من تصمیم به جنگ و مخالفت با تو را نگرفته‌ام و از این كه جنگ با تو و حزب ظالم تو كه یاران شیطان هستند، ترك كردم از خداوند خائف هستم . آیـا تـو قـاتـل حـجـر بن عدى و یارانش نیستى كه عابد و متواضع بودند، آنها كه بدعت‌ها را ناروا مـى‌شمردند، امر به معروف و نهى از منكر مى‌كردند، بعد از آن كه امان و عهد محكم دادى، به ناحق آنان را كشتى، با این عمل بر خدا جرات كردى و عهد او را سبك شمردى. آیـا تـو قـاتـل عـمـر بن حمق نیستى؟

آن انسانى كه در اثر عبادت، بدنش لاغر و صورتش زرد و نـحـیـف شده بود، بعد از آن همه عهد و پیمان‌هاى محكم، او را هم كشتى به نحوى كه اگر آهوان مى‌فهمیدند از بالاى كوه‌ها پایین مى‌آمدند. آیا تو زیاد بن ابیه را به پدرت ابوسفیان ملحق نكردى در حالى كه پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود كه فرزند بـراى صـاحـب بستر است و براى زناكار سنگ است؟

و او را بر مردم مسلط كردى كه آنان را مى‌كشد و دسـت و پـایشان را قطع مى‌كند و آنان را بر شاخه‌هاى درخت خرما آویزان مى‌كند، سبحان‌اللّه! اى معاویه! گویا تو از این امت نیستى و این امت هم از تو نیستند؟

آیـا تـو قـاتـل حـضرمیین (2) نیستى كه زیاد بن ابیه با تو مكاتبه كرد كه اینان طرفدار على علیه السلام هستند و دین على همان دین پیامبر صلی الله علیه و آله است كه تو امروز به جاى او نشسته‌اى، اگر دین پـیـامـبـر نـبـود، شرافت تو و پدرانت همانند شرافت كوچ كنندگان در زمستان و تابستان بود كه خداوند به خاطر ما بر شما منت نهاد و آن را برداشت. معاویه! در نامه‌ات نوشته‌اى كه این امت را به فتنه نیندازم، ولى من فتنه‌اى را بالاتر از این نمى‌بینم كه تو امیر بر این مردم هستى. بـاز گفته‌اى كه مصلحت خود و دین و امت پیامبر صلی الله علیه و آله را در نظر بگیرم، به خدا قسم! من چیزى را بـهـتر از جنگ با تو نمى‌بینم كه اگر این كار را انجام بدهم، مقرب درگاه الهى شده‌ام و اگر ترك كنم، از خدا استغفار مى‌كنم و از خداوند آنچه موجب محبت و رضایت اوست، مى‌طلبم. باز گفته‌اى كه هر وقت من حیله كنم، تو هم حیله مى‌كنى، پس معاویه هر چه مى‌توانى حیله كن، به جان خودم قسم همیشه صالحین مورد حیله قرار مى‌گرفتند و من امیدوارم كه ضررش متوجه خودت بشود و اعمالت را نابود سازد.

مـعـاویـه! از خـدا بترس كه خداوند متعال نامه اعمالى دارد كه تمام اعمال صغیره و كبیره در آن ضبط است.

معاویه! خداوند فراموش نمى‌كند كه چگونه اولیاءاللّه را به صرف گمان درباره آنان، آنان را كشتى یا دسـتـگـیـر نـمودى و پسرت (یزید) را كه شراب مى‌نوشد و سگ بازى مى‌كند بر گرده مردم سوار كـرده‌اى مـى‌بـیـنم تو را كه خود و اهل و دینت را نابود كرده‌اى و مردم را حقیر و كوچك شمرده‌اى. والسلام

رؤوس مهم جوابیه امام علیه السلام
1ـ سـیـاسـت امـام حـسـیـن علیه السلام هـمان سیاست امام مجتبى علیه السلام نسبت به معاویه است و تا معاویه زنده است، قصد جنگ و مبارزه با او را ندارد، چنانچه در پاسخ جعده، همین را متذكر شد.

2ـ مـعاویه، قاتل حجربن عدى است. حجر در قریه مرج عذرا نزدیك شام با شش نفر از دوسـتـان و یارانش به دستور معاویه به شهادت رسیدند شهادت حجر ، تاثیر عمیقى در روحیه مـسـلـمـانان گذاشت و نقاب از چهره معاویه برگرفت، عایشه و حسن بصرى نیز از قتل آنان شگفت زده شدند و حتى خود معاویه از كشتن حجر پشیمان شد. حـضـرت مـى‌فـرمـاید: جرم حجر چه بود؟

آیا نماز نمى‌خواند؟

آیا امر به معروف و نهى از منكر نمى‌كرد؟

چه حلالى را حرام و چه حرامى را حلال كرده بود؟

در اولین برخورد عایشه با معاویه این مـساله مطرح شد، معاویه گفت: امر من و حجر را به فرداى قـیامت بگذارید. در موقع شهادت، حجر وصیت كرد: زنجیر را از تنم در نیاورید و خون‌ها را نشویید تا فرداى قیامت با همین وضع، جلو معاویه را بگیرم. (3)

3 ـ مـعـاویه، قاتل عمرو بن حمق است، وى از رفقاى حجربن عدى مى‌باشد كه زیاد بن ابـیـه در تـعـقـیـب اوست، لذا به كوه‌هاى موصل فرار مى‌كند و با سربازان آنجا درگیر و كشته مى‌شود، سرش را جدا كرده به نزد معاویه فرستاد و معاویه آن سر را به نیزه زد و این اولین سرى بود كـه در اسـلام بـه نیزه رفت وى از اصحاب رسول خدا صلی الله علیه و آله بود و در جمل، صفین و نهروان شركت كرد و براى على علیه‌السلام به منزله سلمان براى پیامبر صلی الله علیه و آله بود.(4)

4 ـ مـخالفت با حدیث نبوى: پیامبر صلی الله علیه و آله در حدیثى فرموده: فرزند براى صاحب بستر است و سزاى زناكار، سنگ مى‌باشد. وقتى زیاد متولد شد، هفت نفر از جمله ابو سفیان، ادعاى پـدرى او را داشتند با این كه در خانه‌اى متولد شد كه مادرش سمیه و پدرش غلامى به نام عبید بود.

5 ـ معاویه، قاتل طایفه حضرمیین است .

6ـ امارت معاویه بر مردم، بزرگترین بلیه مى‌باشد و بزرگترین فضلیت، جهاد با معاویه است منتها شرایط زمانى و مكانى، اجازه این كار را نمى‌دهد.

7 ـ بدتر از معاویه، ولایت عهدى یزید بن معاویه است، جوانى كه شرب خمر مى‌كند.

یزید در دوران خلافتش مرتكب سه جنایت بزرگ شد
الف: شهادت حسین علیه السلام و یارانش در كربلا.

ب: حمله به مدینه و مباح شمردن جان و مال و ناموس مسلمین و كشتن بالغ بر ده هزار نفر از جمله هشتاد نفر از صحابه پیامبر صلی الله علیه و آله و هفتصد نفر از قریش و انصار.

ج: حمله به مكه معظمه و نصب منجنیق براى سرنگونى عبداللّه بن زبیر . (5)

پی‌نوشت‌ها:
1- الامامة والسیاسة، 1/155 ـ 157/ اعیان الشیعه، 1/583/ بحارالانوار، 44/212.
2- زیـاد بـن ابـیـه به دستور معاویه، مسلم بن زیمر و عبداللّه بن نجر حضرمى را به جرم تشیع به دار زد و چندین روز جنازه اینان جلو خانه‌هایشان بر دار بود. (الغدیر/ 11/61).

3- اعیان الشیعه، 4/580/ اسدالغابه، 1/386.

4- سفینه، عمرو كشى، 46.

5- الامامة والسیاسة، 1/187/ حیاة الحیوان، 1/86.

منبع:كتاب نامه‌ها و ملاقات‌هاى امام حسین علیه السلام، على نظرى منفرد

سرباز شش ماهه

هنگامى كه همه یاران و اصحاب امام حسین علیه السلام به شهادت رسیدند، نداى غریبانه امام بلند شد:

«هل من ذاب یذب عن حرم رسول الله ... هل من مغیث ‏یرجوا الله باغثتنا»؛ «آیا حمایت كننده‏اى هست تا از حرم رسول خدا صلى الله علیه و آله حمایت كند؟ آیا فریادرسى است كه براى امید ثواب ما را یارى كند؟»

وقتى كه این ندا به گوش بانوان حرم رسید، صداى گریه و شیون آنها بلند شد. امام كنار خیمه آمد و به زینب علیهاالسلام فرمود: فرزند كوچكم را به من بده تا با او وداع كنم، كودك را گرفت، همین كه خواست ببوسد حرمله تیرى به سوى گلوى نازك او رها كرد، آن تیر به گلوى او اصابت نمود، و سرش را ذبح كرد.

افلاکيان کربلا؛ حضرت علي اکبرعليه السلام

در تاریخ آمده است: تا اصحاب زنده بودند، تا یك نفرشان هم زنده بود، خود آنها اجازه ندادند یك نفر از اهل بیت پیغمبر، از خاندان امام حسین، از فرزندان، برادرزادگان، برادران، عموزادگان به میدان برود. مى‏گفتند آقا اجازه بدهید ما وظیفه‏ مان را انجام بدهیم، وقتى ما كشته شدیم خودتان مى‏دانید. اهل بیت پیغمبر منتظر بودند كه نوبت آنها برسد. آخرین فرد از اصحاب ابا عبدالله كه شهید شد، یك مرتبه ولوله ‏اى در میان جوانان خاندان پیغمبر افتاد. همه از جا حركت كردند. نوشته ‏اند:« فَجَعَلَ یودع بَعضَهُم بَعضاً» شروع كردند با یكدیگر وداع كردن و خداحافظى كردن ، دست ‏به گردن یكدیگر انداختن، صورت یكدیگر را بوسیدن.

از جوانان اهل بیت پیغمبر، اول كسى كه موفق شد از ابا عبد الله كسب اجازه كند، فرزند جوان و رشیدش على اكبر بود.

على اكبر(ع) فرزند بزرگ سید الشهدا بود. او در كربلا حدود 25 سال داشت. سن او را 18 سال و 20 سال هم گفته‏ اند. او اولین شهیدعاشورااز بنى هاشم بود.(1)

على اكبر شباهت بسیارى به پیامبر داشت، هم در خلقت، هم در اخلاق و هم در گفتار. به همین جهت روز عاشورا وقتى اذن میدان طلبید و عازم جبهه پیكار شد، امام حسین(ع) چهره به آسمان گرفت و گفت:« اللهم اَشهدُ عَلی هوُلاء القوم فَقَدْ بَرَزَ اِلیهِم غُلام اَشبه الناس برَسولِکَ محمد خَلقاً وَ خُلقاً وَ مَنطقاً وَ کُنّا اذا اِشتَقنا الی رؤُیة نَبیکَ نَظَرنا اِلَیه.» (2)

شجاعت و دلاورى على اكبر و رزم آورى و بصیرت دینى و سیاسى او، در سفر كربلا به ویژه در روز عاشورا تجلى كرد. سخنان، فداكاری ها و رجزهایش دلیل آن است. وقتى امام حسین از منزلگاه «قصر بنى مقاتل» گذشت، روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بیدارى «انا لله و انا الیه راجعون» گفت و سه بار این جمله و حمد الهى را تكرار كرد. على اكبر وقتى سبب این حمد و استرجاع را پرسید، حضرت فرمود: در خواب دیدم سوارى مى‏گوید این كاروان به سوى مرگ مى‏رود. پرسید: مگر ما بر حق نیستیم؟ فرمود: چرا. گفت:« فاننا اذن لا نبالى ان نموت محقین» پس باكى از مرگ در راه حق نداریم!(3)

روز عاشورا اولین فرد از اهل بیت كه اجازه میدان طلبید تا جان را فداى دین كند او بود. گر چه به میدان رفتن او بر اهل بیت و بر امام بسیار سخت بود، ولى از ایثار و روحیه جانبازى او جز این انتظار نبود. وقتى به میدان مى‏رفت، امام حسین (ع) در سخنانى سوزناك به آستان الهى، آن قوم ناجوانمرد را كه دعوت كردند ولى تیغ به رویشان كشیدند، نفرین كرد.

نوشته‏ اند: هنگامی که حضرت علی اکبر روانه میدان شد، ابا عبد الله چشمهایش حالت نیم خفته به خود گرفته بود:« ثم نظر الیه نظر ائس‏» (4) به او نظر كرد مانند نظر شخص ناامیدى كه به جوان خودش نگاه مى‏كند. ناامیدانه نگاهى به جوانش كرد، چند قدمى هم پشت‏ سر او رفت. اینجا بود كه گفت: خدایا! خودت گواه باش كه جوانى به جنگ اینها مى‏رود كه از همه مردم به پیغمبر تو شبیه تر است. جمله‏ اى هم به عمر سعد گفت: فریاد زد به طورى كه عمر سعد فهمید:« یَابْنَ سَعد قَطَعَ الله رَحَمَکْ » خدا نسل تو را قطع كند كه نسل مرا از این فرزند قطع كردى. (5)

بعد از همین دعاى ابا عبد الله (ع )، دو سه سال بیشتر طول نكشید كه مختار، عمر سعد را كشت. پسر عمر سعد براى شفاعت پدرش در مجلس مختار شركت كرده بود. سر عمر سعد را آوردند در مجلس مختار در حالى كه روى آن پارچه‏ اى انداخته بودند و گذاشتند جلوى مختار. حالا پسر او آمده براى شفاعت پدرش. یك وقت‏ به پسر گفتند: آیا سرى را كه اینجاست مى‏شناسى؟ وقتى آن پارچه را برداشت، دید سر پدرش است. بى اختیار از جا حركت كرد. مختار گفت: او را به پدرش ملحق كنید.

على اكبر چندین بار به میدان رفت و رزم هاى شجاعانه‏ اى با انبوه سپاه دشمن نمود.

هنگام جنگ، این رجز را مى‏خواند كه نشان دهنده روح بلند و درك عمیق اوست:

انا على بن الحسین بن على‏.

نحن و رب البیت اولى بالنبى.

تالله لا یحكم فینا ابن الدعى‏.

اضرب بالسیف احامى عن ابى.‏

ضرب غلام هاشمى عربى.(6)

پیكار سخت، او را تشنه ‏تر ساخت. به خیمه آمد و از پدر آب طلب نمود. این سخن جان ابا عبدالله را آتش زد، می فرماید: پسرم ! ببین دهان من از دهان تو خشک تر است، ولی تو به زودی از دست جدت پیامبر سیراب می گردی پس با همان تشنگی و جراحت دوباره به میدان رفت و جنگید بى آن كه آبى بتواند بنوشد.

مردى به نام حمید بن مسلم كه به اصطلاح راوى حدیث است، مثل یك خبرنگار در صحراى كربلا بوده است. البته در جنگ شركت نداشته ولى اغلب قضایا را او نقل كرده است. مى‏گوید: كنار مردى بودم. وقتى على اكبر حمله مى‏كرد، همه از جلوى او فرار مى‏كردند. او ناراحت‏ شد، خودش هم مرد شجاعى بود، گفت: قسم مى‏خورم اگر این جوان از نزدیك من عبور كند داغش را به دل پدرش خواهم گذاشت. من به او گفتم: تو چكار دارى، بگذار بالاخره او را خواهند كشت. گفت: خیر . على اكبر كه آمد از نزدیك او بگذرد، این مرد او را غافلگیر كرد و با نیزه محكمى آنچنان به على اكبر زد كه دیگر توان از او گرفته شد به طورى كه دست هایش را به گردن اسب انداخت، چون خودش نمى‏توانست تعادل خود را حفظ كند. در اینجا فریاد كشید: « یا ابتاه!هذا جدى رسول الله‏» پدر جان! الآن دارم جدّ خودم را به چشم دل مى‏بینم و شربت آب مى‏نوشم.(7) اسب، حضرت على اكبر را به میان لشكر دشمن برد. این جمله در تاریخ آمده است که:« فَاحتَمَلُهُ الفَرسَ الی عَسکَر الاعداء فَقَطُعوهُ بسیُوفِهِم اِربَاً اِربَاً». (8) ( اسب علی اکبر به سمت لشکر دشمن رفت و هر کس با شمشیر به او ضربه ای وارد نمود تا این که قطعه قطعه گردید.)

امام وقتى بر بالین او رسید كه جان باخته بود. صورت بر چهره خونین على اكبر نهاد و دشمن را باز هم نفرین كرد:

«قتل الله قوما قتلوك...» و تكرار مى‏كرد كه:«على الدنیا بعدك العفا». و جوانان هاشمى را طلبید تا پیكر او را به خیمه گاه حمل كنند.(9)

على اكبر، نزدیكترین شهیدى است كه با حسین(ع) دفن شده است. مدفن او پایین پاىابا عبد الله الحسین(ع)قرار دارد و به این خاطر ضریح امام، شش گوشه دارد.(10)

پی نوشت ها:
1- حیاة الامام الحسین ، ج 3، ص 245.

2- بحار الانوار، ج 45، ص 43.

3- اعیان الشیعه ، ج 8 ، ص206.

4و5- الهوف ، سید ابن طاووس ، ص 47.

6- اعیان الشیعه ، ج 8 ، ص 206.

7- بحار الانوار، ج 45 ، ص 44.

8- مقتل الحسین ، مقرم ، ص 324.

9- حیات الامام الحسین ، ج 3، ص 248.

10- علی الاکبر، عبدالرزاق الموسوی ، ص 146.